1612 / Do tej pory Böhme wiódł niezwracające uwagi życie, ale w wyżej wymienionym roku pisze „Aurorę”, najbardziej znaną pracę. Jego wyuczony zawód odsuwa się stopniowo na drugi plan, aż do momentu, kiedy całkiem rezygnuje z jej wykonywania, sprzedając ławę do sprzedawania wyrobów na Dolnym Rynku. Dzięki mecenasom dzieło szybko się rozprzestrzenia. Z inicjatywy głównego pastora Georga Richtera wytoczony zostaje Jakobowi Böhmemu proces. Rada Miejska pod przewodnictwiem Bartholomeusa Scultetusa jedynie ostrzega Böhmego, zabrania mu pisać i konfiskuje oryginał „Aurory”.
W następnych latach Böhme nie publikował żadnych pism, ale rozwijał swoje teozoficzne myśli poprzez studiowanie ksiąg Paracelsusa i alchemików, a także poprzez wymianę listów z innymi mistykami. Spotykał się z lekarzami, humanistami i zainteresowaną jego filozofią szlachtą. by wyżywić rodzinę, Böhme i jego żona prowadzili handel nićmi, co było związane z licznymi podróżami.

1618 / Na prośbę przyjaciół Böhme ponownie zaczyna pisać. Wybuch wojny trzydziestoletniej spowodował zamarcie handlu na odległość i poważnie ograniczył działalność handlową Böhmego. Pod wrażeniem wojny chce poświęcić się przede wszystkim działalności filozoficznej. Obserwuje, jak stary porządek religijno-kościelny upada i stawia sobie za cel obudzenie chrześcijaństwa za pomocą nowiej wielkiej reformacji. Próbuje pozyskać dla tego celu wspólnotę ludzi myślącą podobnie, pisze książkę za książką i staje się coraz bardziej zależny od swoich mecenasów.

1624 / Po ukazaniu się drukiem jednego z pism Böhmego znów dochodzi do sporu z Gregorem Richterem. Böhme umiera 16 listopada w Görlitz. Zostaje pochowany na Cmentarzu św. Mikołaja. Rada miejska musi zmusić diakona do wygłoszenia mowy pogrzebowej. Krzyż na grobie już po kilku dniach zostaje zbeszczeszczony. Katharina umiera rok po mężu.